ගස් නගින මාලුවන් වෙත!

මුලින්ම මෙය කිව යුතූය. මම මාර සිංහලයෙක් නොවෙමි. මාගේ සිංහල භාවිතය ද වැරදි විය හැක. මෙම ලිපියේ මුලික අදහස උකහා ගැනීම විනා මාගේ සිංහල භාවිතය ගැන විශ්ලේෂණය කිරීම නොවිය යුතු දෙයකි.

පටන් ගැන්ම මෙසේ කිරිීමට කැමතිය. මුලු ලිපියම සහ ඉහත මාතෟකාවද සාරාංශ වීමට ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් නැමැති විද්‍යාඥයා නොහොත් දාර්ශණිකයා ප්‍රකාශ කරපු කථන්දරයක් මම මෙතනට ඈද ගන්නම්. දැනට පවතින අධ්‍යාපන ක්‍රමය ඔහු මෙවැනි ඉතාම සරල උදාහරණයකින් පැහැදිලි කිරීමට උත්සහ දරනවා. එක්තරා වනාන්තරයක එක් පොදු තරගයක් කිරීමට යෙදුනි. මෙම තරගය සදහා සියලුම සතුන් ලක ලැහැස්ති වූයේ මහත් ආශාවකිනි. කුරුල්ලෝ, වදුරෝ, මාලුවෝ, නයි, අලි, සමනල්ලු, පනුවෝ සහ කොටි ඇතුලත් පට්ට විවිධත්වයකින් යුක්ත වූ මෙම සතුන් සියල්ලම ඔවුන් දැනුවත් වූ ලෙස දවසක එක විශාල අතු පතර ඇති උස ගසක් ළගට එකතු විය. තරගය නියම කරන්නන් විසින් සතුන්ට දැනුම් දුන්නේ, මෙම වනාන්තරයේ ඔබ ජීවත් වේ නම් මෙම පොදු තරගයට අනිවාර්්‍යයෙන් ඔබට මූණ දීමට සිදු වන බවයි.

තරගය වූයේ මෙම විශාල උස ගසට නැග උඩම ඇති කොඩිය ගැනීමයි. මුලින්ම කොඩිය ගන්නා සතා තරගයේ සහ මුලු කැලේම වීරයා වේ, අන්තිමට කොඩිය ගන්නා සතා හද්ද මෝඩයෙක් වී මුලු කැලෙන්ම කොන් වේ, ගසට කිසි සේත්ම නැග ගැනීමටවත් නොහැකි සතුන් පිස්සන් ලෙසද නම් විය හැක. ඉහත කී සිද්ධිය ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් ඔහොම ලස්සනට නොකීවත් සාරාංශය එය විය. තරගයේ පලවෙනියා වන්නේ ගසට ඉක්මනින්ම නගින, ඒ සදහා මනා හැකියාවන් ඇති, ගස් නැගීම තම ආසාව නැතහොත් මුලු ජීවිතයම කර ගත් වදුරාය. එම තරග පද්ධතිය තුල මාලුවා, නයා, සිංහයා වැනි සතුන් කොන් වීම, ප්‍රතික්ෂේප වීම ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විසින් හෙලා දැකීමෙන් ඔහු මෙම පවතින අධ්‍යාපන ක්‍රමය වැරදියි බව කියා සිටියේය.

මා මේ ඔස්සේම සිතූ විට, මට සිතුනේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය පමණක් නොව දැනට පවතින දැනට මා ජීවත් වන සාම්ප්‍රධායික පොදු සමාජ ක්‍රමය ද ඉහත උදාහරණය ඔස්සේම විශ්ලේෂණාත්මකව පැහැදිලි කර ගත හැකි බවයි.  ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් නිවැරදි ය. සියල්ල සාපේක්ෂ වේ යන න්‍යාය සෑම දේකටම ව්‍යාවහර වන බව ඔහු සෑම මොහොතකම පුන පුන කියා සිටියේය. ඔව් සියල්ලම සාපේක්ෂයි. කොටින්ම ඇත්ත, බොරුව, හරි දේ, වැරදි දේ, කලු, සුදු යන සංඝටක සියල්ලම සාපේක්ෂයි. ඉහත කී සංඝටයක් දෙස යමෙකු බලන කෝණය (Perception) මත සියල්ල නිර්ණය වේ. වයින් බීම සහ ඌරු මස් කෑම කතෝලික පද්ධතියට අනුව අතිශය සාමාන්‍ය හරි, හොද, සුදු දෙයක් වීමත් ඉස්ලාම් පද්ධතියට අනුව වැරදි, නරක, කලු දෙයක් වීමත් එකී සාපේක්ෂවාදය තහවුරු කෙරෙයි මට සිතේ.

එක්තරා මොහොතක මෙම සමාජ පද්ධතිය තුල මා නැවතී පිටස්තරයෙකු / පිටසක්වළ ජීවියෙකු මෙන් පද්ධතිය නැතහොත් මේ සිස්ටම් එක දෙස ඉතාම විවෟත ලෙස බැලීමට උත්සහ කලේය. මට පෙනී ගියේ මෙයයි. මෙම මුලු බහුතර සමාජ පද්ධතියම මනාව සැකසුනු (Well Organized), නීති රීති සමුදායකින් යුක්ත වූ ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්ගේ ඉහත කී කැළැවේ තරගයටද බොහෝ සෙයින් සමාන වූ සිස්ටම් එකකි. මෙහිදී මා දකිනා විදියට සිස්ටම් එකට අනුගත විය නොහැක්කා ට සිස්ටම් එක තුල ගොඩ ඒමක් නැත. එයින් එම තැනැත්තා සිස්ටම් එකට නොගැලපීම විනා ඔහු පට්ට මෝඩයෙක් යන අර්ථය නොදෙයි. මේ පොදු පද්ධතිය, පොදු මිනුම් දණ්ඩ මට වැටහෙන විදියට සර්ව සාධාරණ නැත. ඉහත කී පොදු ක්‍රමය තුල ජීවත් වන අම්මා, තාත්තා කෙනෙකුට ලැඛෙනා කිරි කැටි මෙලෝ සංසාරයක් දන් නැති ලදරුවා භාජනය වන්නේ සාධාරණ නැති, හැමෝටම එක ලෙස ගැලපෙන්නේ නැති, පොදු එකම අච්චුවකට යැයි මට හිතේ. මේ සිස්ටම් එක තුල මේ ලදරුවා ඉපදුනු විගසම ඇතුලත් වන අතිශය සාම්ප්‍රදායික රාමුව මෙසේ හැකි තාක් සාරාංශ කිරීමට සිතුනි. ඉපදුනු විගසම ලියකිවිලි රාශියක් සාදා එම දරුවාව රෙජිස්ටර් කර පද්ධතිය තුලට ඇතුලත් කර ගැනීම, Clinic යෑම, අවුරුදු 3 දී පෙර පාසල් යැවීම, අවුරුදු 5 දී පාසල් යැවීම, 5 ශිෂ්‍යත්වය, O/L කිරීම, A/L කිරීම, උපාදියක් ලබා ගැනීම, රස්සාවක් කිරීම, විවාහයක් කර ගැනීම, දරුවෝ හැදීම, දරුවන්ව ඉස්කෝල වලට දැමීම සහ අවසානයේ ජීවිතයේ සැදෑ සමයේදී හෙම්බත් වී නිවසට වී මැරෙන තුරු බලා සිටීම වැනි ප්‍රධාන කාරණා මේ සිස්ටම් එක තුල දැකිය හැක. ඉහත මා දැක්වූයේ ප්‍රධානතම සංඝටක කීපයක් පමණි. ඊට අස්සෙන් ඇති උප සංඝටක රාශියකි.

වැටහුනු කාරණාවන් මෙසේය. පොදු පද්ධතියක් ඇත. එම පද්ධතිය හැමෝටම සාදාරණ නැත. එය පැහැදිලිය. පද්ධතියක් පැවතීම වැරදි නොවන බවත් එහි දැනට පවතින ව්‍යුහය වැරදි බවත් මට සිතේ. ඇත්තටම පවතින ව්‍යුහය වෙනස් විය යුතුය. කලින් කිවූ කැලේ තරගයට අනුව මාලුවා ගස් නැගීමට නොහැකිව කොන් වීමත් වදුරා පමණක් ගසට නැග බැබලීමත් අසාධාරණය.

පොදු සිස්ටම් එකක් නිර්මාණය වූයේ ඇයි?

මේ මාගේ අදහසයි. සිිස්ටම් එකක් නැතහොත් පද්ධතියක් එසේත් නැතහොත් නීති රාමුවක් සමාජය තුළ ස්ථාපනය වීමට බොහෝ කරුණු කාරණා බලපාන්නට ඇත. මොහොතකට ඉහත කී පද්ධතියක්, නීති රාමුවක් නැතැයි සිතමු. එසේ වුවහොත් මෙම සමාජය වල් බූරූ නිදහසක් ඇති ජරහන්ත ලෝකයක් වී වල් බිහි වීමට ඉඩ ඇතැයි මට  සිතේ. ඕනෑම පුද්ගලයෙකුට ඇති පුද්ගලික බැදීම් (Relationships), හැගීම් (Emotions) වලට පහරක් වැදීමට, හිත් පෑරීමට මෙලෝ නීතී රාමුවක් නැති වීම බලපාන්නට ඇත. එම කාරණාව සමගම පොදු පද්ධතියක් නිර්මාණය වූයේ ඇයි යන ප්‍රශ්ණයට සාධාරණ පිළිතුරක් ලැඛෙන්නේ යැයි මට සිතේ. මිනිස්සුන්ගේ සිතට එන ඔ්නෑම ආශාවක් අත දිග හැර ඉෂ්ඨ කර ගැනීම එකී පොදු සමාජ පද්ධතියක් නොමැති වීමෙන් සිදු විය හැක. එයින් සිදු වන්නේ සමාජය විනාශ වී යාමයි. එය වැළැක්වීමට පොදු පද්ධතියක් නිර්මාණය විය. සිස්ටම් එකක් අනවශ්‍යයි කියා මා කියන්නේ නැත. එය අත්‍යවශය කාරණයකි. මගේ අදහස දැනට පවතින සාම්ප්‍රධායික පද්ධතියේ ව්‍යුහය වෙනස් විය යුතුය.

මිනිසා යනු අතිශය සංකීර්ණ ස්වභාවධර්මයකි. ස්වභාවධර්මය අති විවිධත්වයකින් යුක්ත වීම යන කාරණයෙන්, මිනිසා යන ස්වභාවධර්මයේ ප්‍රධානතම අංගය ද අතිශය විවිධාකාර වීම මනාව පැහැදිලි කරයි. සෑම මලක්ම සමාන නොවේ. විවිධාකාර පාට වලින් යුක්ත, විවිධ සුවද වලින් යුක්ත, විවිධ හැඩැති, අති සංකීර්ණ විවිධත්වයක් මල් වලට ඇත. සතුන්ද එසේමය. විවිධාකාර එකිනෙකාට හාත්පසින්ම වෙනස් සතුන් ඇත. එසේනම් විවිධ හැකියාවන් ඇති, එක එක විදියට හිතන, විවිධාකාර වූ perceptions ඇති අතිශය සංකීර්ණ වූ විවිධත්වයක් මිනිසුන් තුලද ඇති වීම පුදුමයක් නොවේ. මම කිසිසේත්ම නුඹ වගේ නොවෙයි, නුඹ කොහෙත්ම ඔහු වගේ නොවෙයි, ඔහු ද ඇය වගේ නොවෙයි. ජීව විද්‍යාත්මක කාරණා වලින්ද මනෝ විද්‍යාත්මක කාරණා වලින්ද තවත් බොහෝ සංකීර්ණ criteria තොගයක් හමුවේදී මේ ලොව සියලුම මිනිසුන් එකිනෙකාට සහමුලින්ම වෙනස්ය. මගේ තර්කයට අනුව මේ විවිධත්වයකින් යුක්ත වූ මිනිසාට පොදු පද්ධතියකට නැතහොත් එකම එක අච්චුවකට යටත් වී ජීවත් වීමට සිදු වීම පට්ටම අසාධාරණය.

එම පද්ධතියට අනුව, typical පාසල තුල පන්තියේ අන්තිමයා හද්ද මෝඩයෙකු වේ, පාසලට යෑමට ආසාවක් නැති ළමයා කම්මැලියෙකු වේ, පද්ධතියට කොහෙත්ම අනුගත විය නොහැක්කා මානසික රෝගියෙකු වේ, පද්ධතිය තුල තමාගේ විදියට ඉන්න උත්සහ කරන්නා හිතුවක්කාරයෙකු වේ.

සාරංශය

මෙම ක්‍රමය වෙනස් විය යුතුය. සියලුම මිනිසුන් සාධාරණ ලෙස සතුටෙන් ජීවත් විය යුතුය. මා දකින විදියට මෙම නිර්මාණය වී ඇති ඉතා අඩු ප්‍රතිශයකට පමණක් වාසි වන පොදු රාමුවට අනුගත වීමට උත්සහ දරන්නන්ට සිදුවන්නේ තමා හොයන සතුට/තමාගේ නියම සතුට නැති කරගනිමින් හැමෝම පස්ස නොබලා නොනැවතී දුවන රේස් එකක හති දාගෙන දිවීම පමණයි. එම කොටසට සතුටක් නැත, සිනහ වුවද සිනහ වන්නේ කටින් පමණි, හදවතින් නොවෙයි, එකිනෙකාට ඊර්ෂ්‍යා වන්නට පටන් ගනියි, එකිනෙකා සංසන්දනය වීමට උත්සහා දරයි, එකිනෙකා පරයා අහසට නැගීමට උත්සහ කරයි, ආදරය, ලිංගිකත්වය, ශෟංගාරය, පරිත්‍යාගශීලි බව විලි ලැජ්ජාවක් නැතිවම පාවා දෙයි නැතහොත් බිල්ලට දෙයි, වාද විවාද ඇති වේ, යුද්ධ ඇති වේ, ලේ වැගිරීම් සහ මරණ අතිශය සාමාන්‍ය සංඛ්‍යා ලේඛන වේ, අවසානයේ ලොවටම සිනහව අහිමි වී දරා ගත නොහැකි දුකක් පමණක් ඉතිරි වේ. අප විවිධාකාර වූ වෙනස් මිනිසුන් ලෙස තේරුම් ගත යුතු කාරණයක් ඇත. අප එකිනෙකාට සහමුලින්ම වෙනස්ය. එක මනුස්සයෙකු පාන් කෑමට බොහෝ සෙයින් ඇලුම් කලද තවකෙකු පාන් කෑම තරම් අප්පිරිය දෙයක් නැති වීමටද ඉඩ ඇත, එසේම තවත් මනුස්සයෙකු පාන් කියලා දෙයක් අහලවත් දැකලවත් නැති වීම ද සිදුවිය හැක. මෙම කාරණය හිතනවට වඩා සංකීර්ණයි කියාද මට සිතේ, යම් මොහොතක මෙය ප්‍රායෝගික ද නොවේ. නමුත් අප උත්සහ දැරිය යුත්තේ රොබෝ යන්ත්‍ර මෙන් පද්ධතියකට අනුකූල වී අමාරුවෙන් අසතුටෙන් ජීවත් වීම නොව, පෞද්ගලිකව තමාව හදුනා ගැනීම සහ තමා වටා ඇති ලෝකය පැහැදිලිව වෙන් වෙන් වශයෙන් හදුනා තේරුම් ගැනීම යැයි මට සිතේ.

කා විසින්වත් සකසනු ලැබූ එක්තරා පොදු පද්ධතියකට යටත් වී ජීවත් වීමට වඩා තමාව පුද්ගලිකව හදුනා ගැනීමෙන් රාමු නොමැති නිදහස් අවකාශයක ජීවත් වීම මා දකින විදියට ගැඹුරු සතුටකි. එම පෞද්ගලික සතුටේදී තවත් එකෙකුගේ හිත රිදවීමක් සිදු වේ යැයි ද එසේ නිදහස් අවකාශයේ ජීවත් වන්නා ආත්මාර්ථකාමියෙකු යැයිද යමෙකුට කිව හැක. එසේ හිත් රිදවීම් ඇති වන්නේද ආත්මාර්ථකාමි ඇදුම අන්දන්නේද මා ඉහත කිවූ පද්ධතියට සියලුම මිනිසුන් (පද්ධතියෙන් එලියට ඒමට උත්සහ දරන්නන්ද) ඇතුලත් වී තිබීමයි. පද්ධතියට අනුව රාමුවෙන් පිටට පනින්නා සෑම විටකම ආත්මාර්ථකාමියෙකු, හිතුවක්කාරයෙකු, පිස්සෙකු, ඔල්මාද කාරයෙකු ලෙස නම් කිරීම පද්ධතිය විසින්ම සිදු වේ.

ජීවත් වීම යනු හුදෙක් පොදු සිස්ටම් එකක ක්රියා පටිපාටින් ඉෂ්ඨ කිරීමක් නොවේ. කොහෙත්ම නොවේ. ජීවත් වීමට විග්‍රහයක් අවශ්‍ය නැත. එකෙකුගේ ජීවත් වීම අනෙකාට කරදරයක් නොවිය යුතුය, දුක වේදනාව, බය, හීනමානය වැනි ඝෟණාත්මක සංඝටක ජීවත් වීම තුල නොතිබිය යුතුය. ජීවත් වීම යටත් වීමක් නොවිය යුතුය, සුන්දර විය යුතුය, ගැඹුරු සතුටක් තිබිය යුතුය. කිති කවා බලෙන් හිනා වීම කොහෙත්ම සතුට නොවේ. හිත එළිය වී, නිදහසේ හුස්ම ගැනීම යනු නියම සතුට වේ. මට හිතෙන විදියට සුන්දර ජීවත් වීමක් යනු සීමා මායිම් නොමැති, රාමු අච්චු නොමැති නිදහස් ශීලාචාර දෙයකි. ගහක් මල් පෝච්චියක දමා, වැටක් ගසා, එක්තරා අනුකූල වු ව්‍යුහයකට අනුව හැදීමත්, නිදහසේ ඉර අව්වට ගහ යොමා, ගසට හිතු මනාපේ අතු පතර විහිදා හැදෙන්නට ඉඩ දීමත් අතර මම ලොකු වෙනසක් දකින්නෙමි. පද්ධතිය වෙනස් කිරීමට ප්‍රථම පෞද්ගලිකව අප වෙනස් විය යුතු බව මාගේ අදහසයි. අප දකින විදිය, අහන විදිය විනිවිද විය යුතුය, විවෟත විය යුතුය. ආදරෙන් පිරිච්ච, ඊර්ෂ්‍යාව, තරගය, කුහක කම, අනුන් පරයා නැගී සිටීම නොමැති, සාධාරණ, සතුටෙන් හිනා විය හැකි, සල්ලි වලින් වෟත්තියෙන් මිනිස්සුන්ව මැනෙන් නැති, සාධාරණව ආදරය කරන, එකිනෙකා සංසන්දනය නොවන, ගැඹුරු ආධ්‍යාත්මයක් ඇති, රේස් නැති සුන්දර ලෝකයක් අනිවාර්යයෙන්ම ඇත. එය අප අතරම අපට නොපෙනී ඇති බව මම විශ්වාස කරමි. එවන් ලොවක් කරා.......

"එකී ස්වර්ගය ද අපාය ද, දෙවියන් ද සාතන් ද, වෙන කිසිවෙකු නොව, ඔබමය" 

- අර්ජුමාන්