Wednesday, 24 November 2021

ලේ සහෝදරයා වෙත

 ලේ සහෝදරයා වෙත,

නොවැම්බරය ද නිම වෙමින් පවතී. පළවෙනිදා දුන් ඌරු මස් හොද්ද තවමත් ජීර්ණය වීද, බඩ යන්නේද, ලේ වමනෙ කරන්නේද මා නොදනී. එහෙත් අහම්බෙන් අප මගතොටදී හමුවූ විට, කිසිවක් කිසිවිටක කිසිදාක නොවූවාක් සේ අතිශය සාමාන්‍ය ලෙස නුඹ මා හා හිනාවීම, මාද නුඹ හා හිනාවීම හෝ හිනාවීමට උත්සහ දැරීම, සිපවැළඳ ගැනීම, හෝ සිපවැළඳ ගැනීමට උත්සහ දැරීම සහ ඕපදූප කියවීම ඔස්සේ මා නුඹවද, මාවද, එකවර තේරුං ගැනීමට උත්සහයක නිරත වීමි. ඒ නිරීක්ෂණ තුල, මා හට පෙනී ගියේ, නුඹ එකම ඌරු මස් හොද්ද නැවත නැවතත් වමනය කර ඒ වමනයම දිනපතා ආහාරයට ගන්නා බවකි. කම් නැත, මාද නුඹ මෙන්ම අතිශය දේශපාලනිකය.  

කාලය ගලාගෙන යන්නට විය. බෝපිටිය බාර් එකේ අප හමුවී දෙඩූ සියල්ල හෝ නුඹ දෙඩූ මා අසා සිටි සියල්ල, හෝ මාහට ඇසීමට බල කල ඒ සියල්ල, කාලය හමුවේ මෝරන්නට විය. කාරයක හැංගීමට උත්සහ කල ආදර කථා / වල් කථා / වේස කථා, බොරු වදන්, ‍බොරු පොරොන්දු, බොරු බත්, බොරු පපඩං, බොරු කඳුලු වසාගත් මේ නිවී ඇති අලු යට මෝරන මහා ගින්නෙහි පෙරනිමිති, නුඹ ද මම ද දිනපතා දකින්නට විය.‍ එය සැබැවින්ම නොවැළැක්විය හැකි මහා ගින්නකි. නිතර ඇවිලෙන පරණ ටයර්, පිච්චෙන මළ සිරුරු, කම්බි කූරු ඇනගත් යෞවන අහිංසක ශරීර, කරන්ට් අල්ලපු මොළ, මිනී මස් කන වදකාගාර වල ඇති වූ මහා ගින්නක් වැනි මේ කිසිදා නොනිමෙන ගින්න ඉදිරියේදී විසබීජ නාශකයක් වනු නොඅනුමානය.  

පුස් බැදිච්ච කැවුං කැවූ, මරලතෝනි නලා වැයූ, දිරච්ච සුදු කොඩි වලින් හංගා ගන්නට උත්සහ දැරූ, ලේ තැවරුනු පාංකඩ රතු වස්ත්‍ර ලෙලදුන් පහුගිය අගෝස්තු සාදයේදී, යුද්ධයකට රෝස පාට බොම්බයිමුටයි ගෙනැවිත් මෙන්, සියල්ල සැනසීමට / සිනහගැස්සීමට උත්සහ දරූ නුඹේ ආත්මානුකම්පිත සහ වෙහෙසකර ආත්මය, කොතරම් යටත් වීද, හෝ යටත් වීමට උත්සහ දරන්නේද යන්න, මා නුඹ දෙස බලා සිටියේ ඉමහත් ආදරෙයන්ය. එහෙත් රෝහණ නුඹට එසේ ආදරය කලේ නැත. මා මෙන් නුඹට කිසිවෙක් ආදරය කර නැත‍. කාලේ අරක්කු බෝතල්, ගෝල්ඩ්ලීෆ්, කඳුලු එක්ක ගැලරියේ සිට නුඹ බලා සිටි ගින්නෙන් උපන් සීතලෙහි සිටි වීරයා රෝහණ, නුඹම බව, රෝහණ නොවන බව, තවමත් තේරුං නොගත්තෙහිද?

අතීතය නැවත නැවතත් වෙමින් පවතිනු ඇත. කිසිවක් කිසිදා නිම වන්නේ නැත, නිමවීමම නැවතත් ආරම්භයකි. ආරම්භය නිමාවක් දකින තුරු පැවැත්ම ඉදිරියටම තල්ලු කරනු ඇත. අවසානය කෙසේ වෙතත්, එය ආරම්භයක් පමණි.

අගුලු කඩාදැමූ ලාච්චුව මා දිනපතා වන්දනා මාන කරනු ඇත. පිහිතල වලින් අත් වල කෙටූ තුවාල වල දිනපතා තෙල් තවරණු ඇත. එහි හැංගු හෝ හැංගීමට උත්සහ දැරූ අභිරහස් දිනපතා මා විසින් විශ්ලෙෂණය කරමින් පවතී. මළවුන් හොල්මන් කරනු ඇත. පිච්චුනු මිනිකඳවල් හඩා‍වැටෙනු ඇත. එවැනි දවසක, ඔවුන්ගේ කලු ආගමික පූජකයන් සැපසේ නිදන්නේ කෙසේද?

ඉහත කිවූ කිසිවක් හා වැඩිදුර සටන් කිරීමෙන් වළකින්න, බොරුව හැංගීමට‍ වෙහෙසීමෙන් වළකින්න, සත්‍යය ජයගන්නේ හුදෙක් තාත්වික තර්කයෙන් පමණක් නොව අතාත්වික සහ සංකීර්ණ තර්කනයෙන්ද බව මතක තබා ගන්න. ‍ඒ කෙසේ වෙතත්, මේ වචන සාතන්ගේ පුත්‍රයා‍ගේ වචන හෙයින්, නුඹට හුරුවක්ද දැනෙන්නට වූ බව මා දනිමි. ඒ හුරුව නුඹේ අනන්‍ය හුරුවයි, නුඹේ දුවගේ හුරුවයි, නුඹේ පියාගේ හුරුවයි, නුඹේ සහෝදරයාගේ හුරුවයි (රතුසහෝදරයාග‍ෙ නොව, ලේ සහෝදරය‍ාගෙ), සහ එ් සහෝදරයාගෙ පුත්‍රයාගේ හුරුවයි. සෑමවිටම සත්‍යය හෙළිදරව් වන්නෙ සාතන්ගේ වෑයමෙන් බැව් නුඹට අමතකද?

දුවට ලං වන්න, දුවට ආදරය කරන්න, දුවව වැළඳගන්න

දුවට ලං වන්න, දුවට ඇහුම්කන් දෙන්න, දුවව වැළඳගන්න

දුවට ලං වන්න, රෝහණව වළලන්න, දුවව වැළඳගන්න

ආමෙන්!

Tuesday, 23 November 2021

තිහේ කණුව පසු කරමින් (24.11.2021)

අම්ම තාත්තා
සහෝදර සහෝදරියො
යාලුවො නෑදෑයො
එහා ගෙදර උන්
මෙහා ගෙදර උන්
ගම!
කවදාවත් මගේ වටිනාකමක් දැක්කෙ නෑ
මම දකින මගේ අනන්යතාවය ඒගොල්ලො දැක්කෙ නෑ
මම කව්ද කියල උන් දන්නෑ
උන් අන්ධ වෙලා
උන් වහල් වෙලා
මොඩ හැත්ත
ගොබ්බයො
බයියො
ඒගොල්ලන්ට මං වෛර කරන්න පටන් ගත්ත
ගෙදරින් ඈත් වුනා
ගමෙන් ඈත් වුනා
පල්ලියෙන් ඈත් වුනා
ප්රජාව!
ඉගිල්ලුනා
ඈතකට
වෙන රටකට
වෙන ගමකට
වෙන නගරයකට
වෙනස් වෙනස් මිනිස්සු හම්බුනා
ඒගොල්ලොත් මං වගේමයි
ඒගොල්ලන්ගෙ වටිනාකමත් ගම දැකල නෑලු
ඒගොල්ලොත්
මං වගේම
ගමට
නෑදෑයන්ට
යාලුවන්ට
වෛර කරන්න පටන් අරං
අපි කතා කරා
බිව්වා
ඩ්රග්ස් ගත්ත
ෆිල්ම් බැලුව
සිංදු කිව්ව
ට්රැවල් කරා
ඒත්,
නිදියන ඇඳේ
කොමෝඩ් එකේ
මුහුදක් ළඟ
අහසක් යට
සිගරට් එකක් එක්ක
පාලමක් උඩ
බ්ලේඩ් තල
ස්ටෑම්ප්
ඉන්ජෙක්ෂන්
ටැබ්ලට් එක්ක
තනි වුනා.
අම්මව මතක් වුනා
තාත්තව මතක් වුනා
නංගි, මල්ලිලා, ගමේ යාලුවො
පල්ලියෙ මංගල්ලෙට සිංදු කිව්ව හැටි
පොඩි කාලෙ බන්ට් එකේ සෙල්ලං කරපු හැටි
වෙසක් කූඩු හදපු හැටි
ඒ වෙලාවට
පපුව පැලෙන්න එනව
උගුර රිදෙනව
කඳුලු පනිනව
ඒක දෝංකාර දෙන පාලුවක්
මම ඒගොල්ලන්ගෙන් දැක්කෙ මාවමද?
මොකද මම අවුල් වුනාම, උන් අවුල්
මං හොඳ වුනාම, උන් හොඳයි
මට අපහස කරපු යාලුවා මගෙම ඇතුලෙ ඉන්න මමමද?
මාව රිජෙක්ට් කරපු මගෙ පළවෙනි ගෑණු ළමයා මමමද?
ඒගොල්ලො එක එක වර්ගයේ කණ්නාඩිද?
එහෙමනං,
මගෙ වටිනාකම
මගෙ අනන්යතාවය
මගෙ විශේශත්වය
රිජෙක්ට් කර ගත්තෙ මමමද?
මම අත් දිගු කරා
මටම
මගෙ කැතම මම
මගෙ ලස්සනම මම
මගෙ සුපිරිම හැකියාව
මගෙ කැතම නොහැකියාව
මගෙ වටිනාකම්
නොවටිනාකම්
මම මාවම බදාගත්තා
ඉම්බා
නැලෙව්වා
බැන්නා
සැනසුවා
තුවාල පුච්චගන් නැතුව
දුක දරාගෙන
මැහුම් දාගන්න
ගෙදර ආවා!
මම එනකං ගමේ උන් බලාගෙන ඉඳල
අම්ම බීෆ් හදල
තාත්තා සිංදු දාලා
මෙහෙ අද පාටියක්
දැන් මම ඉන්නෙ ගමේ
උන් එහෙම්මමයි
ගොඩයො
බයියො
සී මේජර් ගැහුවත්
සී නයින්ත් ගැහුවත්
සී නයින්ත් මේජර් සෙවන්ත් ගැහුවත්
මොන හුකාරිස් කෝඩ් එකක් ගැහුවත්
උන්ට අනුව මම ගැහුවෙ ගිටාරෙක
උන් දන්නෙත් නෑ
ඕනෙත් නෑ
ඉතිං මොකෝ!
මම ගියොත් මමත් නෑ
උනුත් නෑ
ගිටාර් එකත් නෑ
සී මේජත් නෑ
සී මේජර් සෙවන්තුත් නෑ
කොටින්ම පැවැත්මකුත් නෑ
උනුත් මං වගේමයි
මමත් උන් වගේමයි
අනන්යයි
සමානයි
උන් නැති තැන
අහසනං
උන් ඇති තැන
පොලොවනං
සිතිජ රේඛාව උඩ
මම
අතරමැද සිට
~ අර්ජුමාන්
තිහේ කණුව පසු කරමින්

Monday, 10 May 2021

වැලි මාලිගා

අපේ ඉපදීම අහම්බයක්, මරණයත් ඒ වගේම අහම්බයක්. ඒ අතර හුස්ම වැටෙන මේ මුලු ජීවිත කතාවම අහම්බයන් ගොඩක එකතුවක්.

අපි ඉපදෙන්නෙ බැදීමක ප්‍රතිඵලයක් විදියට. කොටින්ම මේ ජීවිතය ගලාගෙන යන්නෙම එක එක බැදීම් සමූහයක් නිසා.
ඒත් ඇත්තටම මේ බැදීම් නිකං අපි පොඩි කාලෙ මුහුදු වෙරළේ හදපු වැලි මාලිගා වගේ. කොච්චර ලස්සනට හැඩ වැඩ දාල මෝස්තර දාල මාලිගා හැදුවත් රැල්ලක් ආපු ගමන් ඒ ඔක්කොම සුනු විසුනු වෙලා යනව. ඒත් අපි රැල්ල එනව කියල දැන දැනත් මාලිග නොහදා හිටියද?
ඒ කාලෙ අපිට මාලිගා හදන එකත් සතුටක්, ඒව කැඩිල යන එකත් සතුටක්, මොකද අපි දැනං හිටිය කොයි වෙලේක හරි ලොකු රැල්ලක් ඇවිල්ල මේ ඔක්කොම චප්ප චෝරු වෙනව කියල. මාලිගා කැඩෙනව, ඒ කැඩුන මඩ වලින්ම අපි ආයෙ මාලිගා හදාගන්නව.
මේ මුකුත් නොහදා, හැදුවත් කොහොමත් කැඩෙනවනෙ කියල රැල්ල එනකං තනියෙම මග බලාගෙන ඉන්නත් පුලුවන්, එතකොට අපි "දුකෙන්" ඉන්නව.
කැඩෙන බව දැන දැනත් වැලි මාලිගා හද හද සෙල්ලං කරොත් අපි "සතුටින්" ඉන්නව.

~ අර්ජුමාන්

Saturday, 13 February 2021

කලාව කැඩපතකි

ඩේලි ප්රැක්ටිස් එකක් විදියට පොඩි වෙලාවකට හරි අපිට පුලුවන් නං මරණය එක්ස්පීරියන්ස් කරන්න, ඒක ජීවිතය දිහා කණ්නාඩියකින් බලනව වගේ අත්දැකීමක් වෙන්න පුලුවන්. එතනදී අපිට ජීවිතේ ගැන පැහැදිලි ප්රතිරූපයක් ඇති කරගන්න පුලුවන් වෙනව. සැබෑ රූපෙට ප්රතිවිරුද්ධ වුනත් කණ්නාඩියක් ඉස්සරහදී අපිට අපේ පෙනුම ගැන හැදිල තියෙන නොයෙකුත් මනස්ගාත නැති කරගෙන නිශ්චිතවම අපේ පෙනුම මෙහෙමයි කියල තේරුං ගන්න පුලුවන් වෙනව. ආගම් පිලිවෙත්, දේව මෙහෙයවල්, පූජා, බලි තොවිල්, නැත්තං ඩ්රග්ස්, මියුසික්, ෆිල්ම් හෝ සෙක්ස් වගේ දේවල් හරහා අපිට පුලුවන් වෙනව මරණය කණ්නාඩියක් හරහා එක්ස්පීරියන්ස් කරන්න, නැත්තං සිමියුලේට් කරන්න, ඒ කියන්නෙ එතනදී අපි දකින දේවල්, තේරුං ගන්න දේවල් සැබෑ තත්වයට හරියටම සමාන නමුත් ප්රතිවිරුද්ධ දේවල් (හෝ වෙනස් දේවල්) වෙනව. මනුස්සයෙක් ඩ්රග් වෙලා ඉද්දී, නැත්තං පල්ලියෙදි, නැත්තං හීනයක් ඇතුලෙ මරණය ගැන පුලුල් අත්දැකීමක් ලබා ගත්තත් ඇත්තම මරණය ඒ අත්දැකීමට සමාන නමුත් සහමුලින්ම ප්රතිවිරුද්ධ දෙයක් වෙන්න පුලුවන් දෙයක්. නමුත් ඒ ඒ අවස්ථා වලදී මරණය ගැන අපිට දැනෙන්නෙ හරිම ස්වර්ගීක සහ ආධ්යාත්මික විදියට. ඒක සැනසිල්ලක් වෙනව මැරෙන්න හිත හදාගන්න. එතනදි අපිට ආර්ට් එක හම්බෙනව.

එතකොට ඉස්පිරිතාලෙක වැඩ කරද්දි, මෝචරි වල, මල් ශාලා වල, නැත්තං වදකාගාර වල, හිරගෙවල් අස්සෙත් අපි මරණය අත්විඳිනව. ඒ වගේ තැන් වල ඉද්දි අපිට මරණය ගැන එන්නෙ හරිම වේදනාකාරී, භියෙන් තැති ගත්ත, කටුක දුක්මුසු හැගීම්. ඒක හරියට කිසිම කණ්නාඩියක් නැතුව අමු අමුවෙම අපි අපිවම දැක ගන්න මොහොතක් වගේ. ඒක කැතයි, අමාරුයි, අප්රසන්නයි, ඒක හරිම අපායික අත්දැකීමක් වෙන්නත් පුලුවන්. සියල්ල නිශ්ඵලයි, සියල්ල අනිත්යයි කියන එතනදි අපිට ආර්ට් එක මිස් වෙන්න ගන්නව.
අපි ජීවත් වෙලා ඉන්න මේ කෙටි කාලෙදි හිනා වෙලා මරණය අත්දකින්න පුලුවන් සීමිත ක්රම තමා ආගම, සංගීතය, කලාව සහ ආදරය වගේ ආධ්යාත්මික පසුබිමක පවතින දේවල්. ජීවිතෙන් පස්සෙ නැත්තං මරණය කියන තත්වය කොහොමද යන්න තේරුං ගැනීම මිනිස් වර්ගයාගෙම මූලික අවශ්යතාවයක් වන අතර එය ඉතාමත් පෞද්ගලික සහ ප්රජා මූලික හැදැරීමක් වෙනව.
අපි හැමෝම පවුලක් විදියට නැත්තං ප්රජාවක් විදියට මරණයට විවෘත වෙන්න ඕන, මරණය ගැන තේරුම් ගන්න ඕන, ඒ ගැන කතා කරන්න ඕන, ඒත් අනිවාර්යයෙන්ම කණ්නාඩියක් ඉස්සරා වාඩිවෙලා.
මං හිතනව කණ්නාඩියෙන් බලල සතුටින් හිනා වෙලා භාර ගන්න පුලුවන් ලස්සන සංසිද්ධියක් කියල මරණය
අපේ කලාව මරණයේ කැඩපතක් කරගමු

~ අර්ජුමාන්