මා මේ ලිපිය ලියන්නේ ඕමානය නැමැති මැද පෙරදිගට අයත් වූ අපේ රටට වඩා සල්ලි තියෙන රටක ප්රධාන නගරයෙන් කිලෝමීටර 500ක් පමණ එපිටට වූ මසීරා නම් වූ දූපතක පාරක් අයිනට වූ කාමරයක සිටය. දැන් වේලාව සවස 5 පසු වී විනාඩි 20ක් පමණ වන අතර 5ට හරියටම වැඩ නිම වී කාමරයට ආ පසු ෆෝන් එක චාජ් වන තුරු කරන්නට මෙලෝ දෙයක් නැති හෙයින් මෙම ලිපිය ලියන්නට සිතුනි. මෙම ලිපියෙන් මෙලෝ යකෙක්ට තේරුමක් නැත. මෙම ලිපිය යම් කිසි දවසක මටම සිනහවක් ගෙන එන මතකයන් ගොන්නක් අවදි කරන්නක් පමණක් බව මම දනිමි.
මාගේ උපාධිය නිම කර පළවෙනි රැකියාව ලෙස ඕමානය නම් අරාබියේ රටක සේවය කිරීමට ලැබීම මහා වාසනාවක් බව මාගේ පවුලේ උදවිය හා මාගේ අනෙකුත් ආදරණීයන් සිතනා ලෙසම මම ද සිතන්නෙමි. එය සැබෑවකි. නමුත් එය මා සිතූ පරිදි මාර සැපක් නොවේ. මා මීට පෙර රැකියාවන් කර තිබුනද ඒ හැම එකක්ම මාස 6කට වඩා එක දිගට සේවය කිරීමට නොහැකි වූයේ මගේ දුර්වලතා නිසාද රැකියා ස්ථානයේ දුර්වලතා නිසාද මේ සිස්ටම් එකේ දුර්වලතා නිසාද වග හරිහැටි කීමට අපහසුය. කෙසේ හෝ එකම රැකියා ස්ථානයකවත් මා හරියට සේවය කරේ නැත. මට කොයි වෙලේත් සිතුනේ මේ මිනිස්සු විසින් මිනිස්සුන්වම හෙම්බත් කිරීමට, හුදෙක් කුඩා පිරිසකට ආතල් විදීමට මේ හදා ගත්ත සිස්ටම් එක වැරදිය සහ එයට මම ගැලපෙන්නේ නැති බවයි. ඕමානයට ඒමට ප්රධානම හේතුව වුයේ මාගේ පවුල වැටී ඇති ණය ගොහොරෙන් මාගේ තාත්තාව අම්මාව නංගීව සහ එකී පොදු ණය ගොහුරු වල පැටලී ඇති මාගේම ආදරණීයන්ව කුමන අයුරකින් හෝ කෙසේ හෝ ගොඩ දැමීමයි. ඕමානය දුටු විගසම මා හට මාරයි කියා හැගීමක් ඇති වූයේ නැත. මොකද ඕමාන් යනු, දූපතක ඉන්නා අහිංසක අප ටීවි එකෙන් දැකල තියෙන පිටරට නොවේ. කෙසේ හෝ මොන අකමැති දේ මට ලැබුනද මම කෙසේ හෝ ආපු ඉලක්කයට යන බව කොයිවෙලේත් මතුරන්න පටන් ගත්තෙමි. අලුත් රැකියා ස්ථානයට ගොස් සතියකින් නාන කාමරයට ගොස් ඉකි ගසා අඩන්නට වූයේ මෙලෝ රහක් නැති ඉන්දියන් බොස් මට කිවූ අවලාද කථා හේතුවෙනි. කෙසේ හෝ දවසින් දවස ගෙවී යද්දී දවසින් දවස අමුතුම අත්දැකීම් ජීවිතේට එකතු වන බව තේරුම් ගත් මා කොහොමහරි ගේම ගොඩ දාන බව අධිෂ්ඨාන කර ගත්තේ එකී අරමුණු ගැන සිතමින්ය. එම රැකියා ස්ථානය පාඩු ලබමින් දුවන, මෙලෝ රහක් නැති පරිපාලනයක් ඇති, හුදෙක් ලොක්කා නැතහොත් ධනපතියා ලාභය සූරා කන, පට්ටම චාටර් කොම්පැණියක් බව පසුව දැනගත් මා හොදටම කල කිරුනි. නමුත් කෙසේ හෝ ශක්තිමත් වී නැවත ලංකාව බලා යෑමේ අධිෂ්ඨානය හෑම මොහොතකම හිතේ වැඩ කරේ මාර පොසිටිව් මන්තරයක් මෙනි. මෙම ලිපිය ලියන්නට හිතුනේ ඕමාන් ජීවිතයේ අමුතුම අත්දැකීමක් ගැන විස්තර කරන්නයි. 2015 දෙසැම්බර් 31 දාද රෑ 8 වනතුරු වැඩ කිරීමට සිදු වූ මට ලොක්කා හදිසියේම දැනුම් දුන්නේ ජනවාරි පලවෙනිදා සිට මසීරා දූපතේ තාවකාලිකව වැඩ කිරීමට සිදු වන බවයි. පලවෙනිදා පාන්දර මසීරා බලා පිටත් වූයේ සති 2කටය. මේ යන්නේ 4 වන සතියය. මෙය මා හට ජීවිතේ ඇත්තටම ලැබුනු පට්ටම දුෂ්කර කාලයකි. නමුත් කෙසේ හෝ මා පන නල ගැට ගසා හිනාවී සතුටින් සිටීමට තරම් මම ධනාත්මක වී ඇති අන්දම ගැන මටම පුදුමය. මට දැන් ඕනම කට්ටක් කෑමේ හැකියාව ලැබී ඇති බව පසක් වන්නේ මේ අත්දැකීම් විදිනා අතරතුරදීය. මසීරාහි එක දවසක් මා මෙසේ සාරාංශ කරන්නම්.
දවස ආරම්භ වන්නේ පාන්දර 5.35ට වදිනා එලාම් එකෙනි. 5.35ට මා කවදාවත් ගැස්සී ඇහැරෙන්නේ නැත. දැන් එලාම් එක වදිනා බව ගොඩාක් දුරට හීනෙන් මෙන් තේරෙන අතර 5.35ට වදිනා එලාම් එක නවතා 5.45ට මම ඇදෙන් නැගිටින්නේ මෙම දවස කෙසේ හෝ ධනාත්මකව ගත කර ගැනීමට අදිටන් කර ගැනීමෙනි. එයට මා සමග ඇති කුඩා කොන්තය ද අතට ගෙන හිතෙන් කරන කුඩා යාච්ඤාවද එකතු වේ. වෙනදා මෙන් ඈලි මෑලි ඇරීමෙන් ගන්නා ආතල් එකද, තුරුල් කොට්ටයද, අම්මාගේ තේකද අම්මාගේ බැනිල්ලද මුකුත්ම නැත. කෙලින්ම යන්නේ වැසිකිළියටය. එය එකෙන්ම වැසිකිළියකි. කොමෝඩ් එකක් නැත. නමුත් ගද නැත. මා උපරිමයෙන් එය සුද්ද කර ඉතාම පිරිසිදුවට සුවදව පවත්වාගන්නේ උදේ පාන්දර මගේ තියුණු නහය ඉතාම හොදින් වැඩ කරන නිසාය. ගද නිසා මුලු දවසම මූසල කරගැනීමට මා අකමැතිය. විනාඩි 5ක් පමණ අදාල කාර්යය කර ගැනීමෙන් පසුව මූණ කට සෝදා දත් මැද කාමරයට එන විට ගොඩාක් දුරට පාන්දර 5.55 වී ඇත. විනාඩි 5න් ලෑස්ති වන්නේ ඩෙනිමක් සහ ටී ෂර්ට් එකක් සමග සපත්තු දෙකද දාගැනීමෙනි. 6 පසුවනවාත් සමගම ලොරිය පැමිණේ. ලොරිය පදවන්නේ රාජේශ් නම් වූ මෙලෝ රහක් නැති ආදරයක් ලොවෙත් නැති කොහෙත්ම ගරු සරු ඇතිව මිනිහෙකුට කථා නොකරන සතෙක් වැනි මනුස්සයෙකි. ලොරියට ගොස් නගින විට ඉස්සරා කොහොමත් 3 දෙනෙකු ඇත. මාද ඇතුලුව ඔක්කෝම 4 දෙනෙකි. මා දොර අයිනේ හූනෙක් මෙන් තැලී සිටින්නේ මා කෙට්ටු නිසාද විය හැක. එක ලේබර් කෙනෙකුට පිටුපසට යෑමට කීමට කොහෙත්ම මට බැරි කමක් නැති අතර මා කිවූ පමණින් පිටු පසට යෑමට ද ඔවුන් මට ගරු කරති. නමුත් ඉස්සරා වාඩි වී යාම එක්තරා සැපක් වන හෙයින් එම සැප මම උදුරා ගැනීම මට අවුලක් සේ දැනෙන නිසා ෂේප් එකේ අයිනට වී සිටීමට හිත හදා ගන්නමෙි. ලේබර්ස්ලා සියල්ලම පිටුපසට නැගීමෙන් පසු රාජේෂ් ගමන ආරම්භ කරයි. රාජේෂ්ට මම ගුඩ් මෝර්නින් කිව්වද රාජේෂ් උත්තර දෙන්නේ මෝර්නින් කියා පමණකි. එයද අහක බලාගෙනය. හිනාවක් ලොවෙත් නැත. පාන්දර 6ට ඉර නැගීමට ආසන්න වූ සීතල වටපිටාවක් ඇත. ඒ වටපිටාවේ රාජේෂ් ලොරිය පදවනුයේ එයාගේ කුඩා ෆෝන් එකෙන් පරණ හිංදි සිංදුවක් ද දාගැනීමෙනි. උදේ පාන්දර සිංදුවක් ඇසීමත් අවුලක් නැත. හෝන් එක ගසන්නේ අමුණා ගත් වයරයක් යකඩ කැබැල්ලකට තැබීමෙනි. රාජේෂ් සිතන්නේ මුලු ඔමානයම ඔහුගේ කියාය. දකින දකින හැම ඔමානි කාරයාටම හෝන් එක ගැසීම එයා පුරුද්දක් කරගෙන සිටියි.
මුලින්ම යන්නේ "වාදි සයිට්" නම් වූ එක්තරා නිවසක් සෑදීමේ සයිට් එකකටය. එතන නැවැත්වූ පසු මම ද බැස ලේබර්ස්ලව ඇලොකේට් කර ඔවුන්ට වැඩ බෙදා දී පහුවදා නිම වූ වැඩ ටික බලා මැටීරියල්ස් තිබෙනවාද යන වග බලා අද වැඩ වල ටාගට් එකක් දී ලොරියට නැවත එන විට රාජේෂ් හෝන් ගැසීමට පටන් ගෙනය. රාජේෂ් මට තරහ මූණක් පෙන්නන්නේ මා ගොඩාක් වෙලා ගත්තා යැයි කීමටය. ඊට පසු යන්නේ “ස්ලොටර් හවුස්” නම් වු වැඩ නැවතී පාඩු ලබා ඇති සයිට් එකකටය. මේ සියලුම ගමන් යන්නේ මහ පාරෙන් නොවෙයි. ගල් මුල් ඇති කාන්තාර අස්සෙන් ඇති හොර පාරවල් වලින්ය. මේ රටේ ලොරි පැදවීමට අවසර ඇත්තේ ඔමානි ජාතිකයන්ට පමණි. ලොරි වල මුදල අඩුය. කොම්පැණියට ලොරියක් අඩුවට අරගෙන රාජේෂ් ට අඩු පඩියක් දී හොර පාරවල් වලින්, පොලීසියට හොරෙන් වැඩේ කර ගැනීම ඔමානිකාරයෙකුට වැඩි පඩියක් දී තියාගැනීමට වඩා වාසිය. පොලිසීයේද ලොක්කාගේ මිතුරන් ඇති නිසා ලොකු අවුලක් නැත. හොර පාරවල් වල යන විට මුලු ලොරියම එහෙට මෙහෙට බෝට්ටුවක් මෙන් පැද්දේ, පාර හරහා ඔටුවෝ බැටලුවෝ මාරු වේ, ඒ අස්සෙන් වැලි අස්සේ රෝද එරීම වැනි දේද විටින් විට සිදුවේ.
දෙවැනි සයිට් එකට ලගාවන විට ගොඩාක් දුරට 6.20ට වේලාව ලං වී ඇති හෙයින් ඉර ඈතින් ලස්සනට පායනු ඇත. ඈතින් මුහුදට එලියත් වැටී නැගගෙන එන ඉර දිහා මම බලා ඉදින්නේ ගොඩාක් සුන්දර දේවල් හිතට ගලා එන අතරතුරය. ඒ මනෝ පාර සමහර විට එක පාර කුඩු පට්ටං වී යන්නේ ලොරිය ගලක් උඩින් යෑමෙන් සහ ඒත් සමගම රාජේෂ් හිංදියෙන් කියන කුණුහරප වැලත් සමගය. කෙසේ හෝ ඒ මුලු ගමන පුරාම මා බලා සිටින්නේ දේවල් තුනක් දිහාය, ලාවට පේන හද, හැමදාමත් පායන ඒ දීප්තිමත් තාරකාව සහ නැගගෙන එන හිරු ය. සයිට් එකට ලගා වන විට මුලු ඇගම හොදටම පැද්දී හෙල්ලී ඇත. ඒ සයිට් එකේද කලින් එකී වැඩ ටිකම කර ඊළග සයිට් එකට පිටත් වන්නේ දෙවැනි සයිට් එකේ ප්රශ්ණ කිසිවක් නොතිබුනොත් පමණි. මැටීරියල්ස් ඕන වුවහොත් ලොක්කාගේ පුතෙක් වන (හොර ෂොට් එකක් විය හැකියි) මාසින්ට කෝල් කිරීමට සිදුවේ. මා හට කොම්පැණියෙන් දී ඇති ෆෝන් එකේ අවුට්ගොයින් නැත. මොකද ඉතා අඩු ලිමිට් එකක් ඇති හෙයිනි. ලොකු ලිමිට් එකක් දීමට තරම් වත්කමක් කොම්පැනියට නැති අතර මේ ෆෝන් ලයින් එකද ලැබුනේ මාස 3ක පමණ ලොකු බිලක් ගෙවා දැමීමෙනි. මැටීරියල්ස් නෑ වගේ ප්රශ්ණයකට මාසින්ට කෝල් කිරීමට රාජේෂ්ගේ උපකාරය ගැනීමට මට සිදු වීම මාරම අවුලකි. පොතේ හැටියට මම ඉංජිනියර් , රාජේශ් යනු ඩ්‍රයිවර් වුවද ඔහු හැසිරෙන්නේ ජීඑම් වැනි තනතුරක වගේය. කෙසේ හෝ මාසින්ට කෝල් කර මොනාද ඕන මැටීරියල්ස් සහ අනෙකුත් ප්රශ්ණ කතා කර රාජේශ්ට ෆෝන් එක දෙන විට ඔහුට හොදටම තද වී ඇත. හේතුව හරියට තෙරෙන්නේ නැත. මේ සියලුම රාජකාරී කිරීමට සිදුවන්නේ අරාබි සහ හිංදි යන භාෂා වලින්ය. මම කෙසේ හෝ ගැට ගසා ගැනීම මට එක්තරා අහිංසක සතුටකි.
මෙතනින් පසු පිටත් වන්නේ අවසාන සයිට් එකටයි. ඒක තියෙන්නේ මගේ රූම් එකටයි පාලුවට ගිය ඔෆිස් එකටයි කිට්ටුවෙන් වීම හිතට සැනසිල්ලකි. ඒ සයිට් එකට ගොස් මාව දමා රාජේශ් අතුරුදහන් වෙයි. එයාට තව තව වැඩ ගොඩාක් බලධාරීන් භාර දී ඇත. මා බැලිය යුතු ප්රධානම සයිට් එක මේ අවසාන සයිට් එකයි. මේක එක්තරා තට්ටු දෙකක බිල්ඩිමකි. මිනිසුන් 20ක් පමණ වැඩ කරති. මම සියලුම වැඩ ප්ලෑන් කර මිනිස්සුන්ව බෙදා ඔවුන්ගේ සියලුම ප්රශ්න විසදා මැටීරියල්ස් ඇරේන්ජ් කොට දවසේ වැඩ පටන් ගත යුතුය. සියලුම සැලසුම් මාසින් හෝ ලොක්කා ඇවිත් උන්ට හිතුමනාපේ මෙලෝ තේරුමක් නැතිව වෙනස් කිරීමට ඉඩ ඇති වුවද මගේ දවසේ ප්ලෑන් එක හැමදාම උදේ පටන් ගැනීමට මම කටයුතු සූදානම් කරමි. සියලුම සයිට්ස් වල වැඩ කටයුතු ෂේප් එකේ සිදුවේනම් මට ප්රශ්ණයක් නැත. මම පැය දෙකක් පමණ සයිට් එකේ ගත කරන්නේ ප්රශ්ණ විසදමින්, ෆෝන් එකෙන් ෆේස්බුක් යමින් සහ චැට් කිරීමෙනි. මට මාර ලොක්කෙක් වීම පෞද්ගලිකව මාරම අමාරු දෙයකි. එසේම ලොක්කෙක් යටතේ වැඩ කිරීමද පට්ටම අමාරු දෙයකි. එවන් පිස්සුවක් තියාගෙන මේ තත්වයෙන් ගොඩ ඒම මටම ලොකු ආඩම්බරයකි. මට තවත් කෙනෙකුට අණ දීම හරිම අමාරු කාරණයකි. අණ දීම වෙනුවට අපි ඒක කරමු යන භාෂාවෙන් හැම මොහොතකම කථා කරයි. ලේබර්ස්ල මා හට මහ ලොකු අත්දැකීම් ගොඩක් නැති බව දන්නා අතර මගේ වෙනස් වූ ගතිගුණ වලට ඔවුන් කැමැත්තක් දක්වන බව මට දැනේ. ඔවුන් සමග සිනා වී කථා කර ඔවුන් හා සමානව හැසිරීම ඔවුන්ට මාර ගැම්මක් දෙන බවද මට දැනේ. ඒත් එවැනි ගතිගුණ වලින් පිරිච්ච මට සමහර වැඩ කරගැනීමට නොහැකි අපහසුතාද ඒ සමානව සැළකීමේ සුහදශීලිාවය නිසාම මතුවේ.
උදේ 9ට උදේ ආහාරය ගැනීමට මම රූම් එකට යන අතර ලේබර්ස්ල සයිට් එකේම උදේ ආහාරය ගනියි. උදේට කන්නට ඇත්තේ චපාතිය. මම පිගාන අරගෙන යන්නේ කාමරය පිටුපස ඇති ලේබර් කෑම්ප් එකේ කුස්සියටය. ලේබර් කෑම්ප් එකට ඇතුලු වන විටම හැමදාම එන හෙයින් ගේට්ටුවෙන් පිටතදී ගන්නා හුස්ම අතඅරින්නේ කුස්සියේදීය. කුස්සියේදී මට හමුවන චරිත දෙකක් ඇත. එක්කෙනෙක් ශේකර් අන්නා, අනිත් කෙනා උමේෂ් රාම් ය. ඔතනින් මම පොඩ්ඩක් හරි කථා කරන්නේ ශේකර් අන්නා සමගය. ගුඩ් මෝර්නින් එකත් සමග මට දන්නා තරමින් එයාට තේරෙන තරමින් පොඩි වචන හුවමාරුවක් කරගන්නා මම පරිප්පු නැත්තං කඩල හොද්ද පිගානට බෙදා ගනියි. චපාති 2ක් නැත්තං 3ක් උදේට හොදටම ඇතිය. චපාති කඩා පිගානට දමා හොද්ද සමග කලවම් කර කා පිගාන හෝදා එය කාඹරෙන් තබා කාඹරෙන් එළියට එ්මට මට උපරිම විනාඩි 20ක් වගේ කාලයක් ගත වේ. එයින් පසු කෙලින්ම මම යන්නේ ඔෆිස් එකටය. ඒ යන අතරතුර මුල් හරියේ එලු බෙටි ගදක් එන අතර ඉතිරි හරියේ කුණු කරෝල ගදක් එයි. ඔෆිස් එකට යන අතරතුර හුස්ම ගන්නේ ඉතාම අඩුවෙනි. ඔෆිස් එකේ සිටින්නේ මම විතරක් වීම හිතට මාර සහනයකි. ඒසී එක ඔන් කර ලයිට් දමා මේසේ උඩ වාඩි වී ෆෝන් එක අතට ගෙන චැට් කිරීමට ලාංකාවේ මිනිසුන් ඇත්දෝ බලා ෆේස්බුක් එකද ෂේප් එකේ බලා කාලය නාස්ති කොට වැඩ කරන මිනිස්සුන්ගෙ ටයිම් ශීට්ස් හැදීම, දවසේ ප්ලෑන් එක ලිවීම, කම්ප්ලීටඩ් වැඩ ටික ලිවීම වැනි මම ම හදාගත්ත රාජකාරි කීපයක් කිරීමට පටන් ගනියි. ඔය ඉන්නා අතර එක එක ඔමානි කොල්ලො කුරුට්ටො එලියේ මුහුුදු හුලග වැඩි නිසා සුරුට්ටුව, පයිප්පය පත්තු කරගැනීමට ඔෆිස් ඇතුලට එයි. ඒ අතර එක එක ඔමානි කාරයෝ ඇවිත් ණය ගෙවන්න කියල කෑ ගහල යයි. තවත් උන් වැදගත් විදියට ඇවිත් ගෙවිය යුතු නය ගැන ස්ටේට්මන්ට් දීල යයි. ඔය ඔක්කෝම මල විකාර ඉවර වී මගේ රාජකාරි ද 12.30 වගේ ලං වන විට මම නිම කරන අතර 12.45ට පමණ දවල් ආහාරය සදහා කාමරයට යන්නේ දවසින් භාගයක් ඉවර වූ අහිංසක සතුටක්ද සමගය.
දවල්ට කාමරයට යන්නේ ලොකු නිදහසකින් ය. ඇදේ මද වේලාවක් හාන්සි වී සිට පිගාන අරගෙන කුස්සියට යන්නේ දවල් ආහාරයටය. දවල් ට කන්නට ඇත්තේ බත් සමග එක එලවලු හොද්දකි නැතහොත් හිංදි නමෙන් නම් සබ්ජීය. ඇත්තම කිව්වොත් එසේ බත් කෑමට නොහැකිය. රහ ඇත, නමුත් එලවලු සමග පමණක් බත් කෑමට හරිම අමාරුය. මම කුස්සියේ බිත්තරයක් තිබ්බොත් එය බැද ගන්නා අතර මුකුත්ම නැති වුවහොත් ලූණු කෑල්ලක් සමග බත් ටික බඩට දා ගැනීම නැතහොත් බඩ පුරෝගැනීම සදහා ගිල දැමීමට පුරුදු වී ඇත. කෙසේ හෝ බඩ පුරෝගෙන පැයක් එකා මාරක් පොඩි නින්දක් ලබා නැවතත් ඔෆිස් එකට හෝ සයිට් එකට යයි. දවසින් වැඩි හරියක් ඒ වන විට ඉවර වී තිබීම හිතට සතුටකි. මොන මගුල වුවත් 5ට වැඩ නිම වීම ද සතුටකි. කෙසේ හෝ දවසේ වැඩ ඉවර වන්නේ අවසාන සයිට් එකේදීය. මා 4.30ට පමණ සයිට් එකට ගොස් එකිනෙකා කරපු වැඩ කොටස මැන ලියා ගැනීම ලේබර්ස්ලට ටිකක් අමුතු දෙයකි. කෙසේ හෝ ඔවුන්ද ඒ වැඩේට කැමතිය. ඒ අතර සමහර අයට වැඩි පුර මීටර් ගානක් දාන්න යැයි ද, ඇග පත රිදෙනවා යැයිද, පඩි වැඩි කරන්න වැනි නොයෙකුත් ප්රශ්ණ දවස අවසානයේ අසන්නට ලැබීම දැන් සාමාන්‍ය දෙයක් වී ඇත. කෙසේ හෝ දවස නිම වී කාමරයට ඇවිදන් එන්න‍ේ එක්තරා සතුකින්ය. කාමරයට එන විට ගොඩක් හෙම්බත් වී ඇත. මගේ සපත්තු දෙක මහ ලොකු සුවපහසු සපත්තු දෙකක් නොවේ. ඒ නිසා දවසම ඇවිදින විට දවස අවසානයේ කකුල් දෙක රිදීම පුදුමයක් නොව්. සපත්තු ගලවා කාමරයට පැමිනෙන මා හට දැනෙන්නේ මාර සහනයකි. අත් දෙක, මූණ සහ ඇග පත දූවිලි පිරී ඇති මා හට මුලින්ම ඕන වන්නේ හොදට නා ගැනීමය. අමාරුම අභියෝගය වන්නේ ද එයයි. ඔමානයේ සියලුම නිවසක පාහේ වෝට හීටර් එකක් සවි කර ඇත්තේ සීත කාලයට වතුර අතිශය සීතල නිසාය. නමුත් මගේ වැසිකිලියේ වෝට හීටර් එකක් නැත. මකුණු දැල් බැදුනු වයර් දෙකක් පමණක් ඇත. ඉතින් මට ලොකුම අභියෝගය වන්නේ ඒ පට්ට සීතල වතුරෙන් නා ගැනීමයි. නා ගැනීම දවස් දෙකකට සැරයක් කර ඇග සේදීමට මා පුරුදු විය. පළමුවන වතුර කෝප්පය ඇගට දා ගැනීම පිහියෙන් ඇන ගන්නා වැනි ක්‍රියාවකි. කෙසේ හෝ උපරිම වේගයෙන් සීත වතුර දාගෙන හොදින් පිරිසිදු වී යට ඇදුම් ද හෝදා වැසිකිලියද හොදින් සෝදා පිරිසිදු නර හැකි විගස එලියට එයි. වතුර පාවිච්චි කරන විට වතුර ඉතාම අරපිරිමැස්මෙන් පාවිච්චි කිරීමට ද මම වග බලා ගත යුතුය. මොකද ටැංකියේ වතුර ඉවර වුවහොත් දැනුම් දීමට සිදුවන්නේද රාජේෂ්ටය. එය අමාරු කාර්යයකි. රාජේෂ් අන්තිම පාර ටැංකියට වතුර පිරෙව්වේද ඔහුගේ වකුගඩුව ගලෝල දෙනවා වැනි මාර උදව්වක් කරනා ලෙසය. හොදට පිරිසිදු වී කාමරයට පැමි‍ෙණන මට අමුතුම ෆ්රෙෂ් ගතියක් සහ ලොකු සැනසිල්ලක් දැනේ. ෆෝන් එකෙන් චැට් කිරීමටද හරි හැටි සිග්නල් කාමරය ඇතුලට නැත. ෆෝන් එක චාජ් වන තුරු කරන්නට දෙයක් නැත. ඒ කාලය තුල හැමදාම මම කරන්නේ ඇදට වී කල්පනා කරන එකයි. මට ගොඩාක් ඈතට යන්නටද මාත් එක්ක කතා කර කර සිටීමටද හිතත් එක්ක ගනුදෙනු කරමින් සිටීමට ද එක්තරා ආසාවක් ඇති හෙයින් ඒ කාලය මට මාර වටිනා කාලයක් සේ දැනේ. මා සමග ලැප්ටොප් එක තිබුනද එයින් ලොකු පලක් නැත. මොකද මේ ලෝකේ ඇති දරුණුම වයිරස් එක ඒක ඇතුලට ගොස් මගේ සියලුම ෆයිල්ස් මොනාදෝ කරල ඒක විනාස වී ඇත. නමුත් වාසනාවට මෙන් ඒකේ තිබු ෆිල්ම්ස් වලින් ෆිල්ම්ස් 6ක් බේරි ඇත. ඒ ෆිල්ම්ස් 6 හැමදාම බලා මට එපා වී ඇත. නමුත් වෙන කරන්නට දෙයක් නැති හෙයින් ඒ ෆිල්ම්ස් හයෙන් අමාරුවෙන් හරි බලන්නේ කාලය ගෙවා ගැනීමටය. පට්ට බඩගින්නකින් පෙලෙන මා 7.30 වන තුරු ඉවසා සිටින්නේ ඊට පෙර කෑවොත් ආයෙත් මහ රෑ බඩගින්නක් එන නිසාය. 7.30ට පිගාන අරගෙන කුස්සියට යයි. රෑටත් කන්නට ඇත්තේ චපාතිය. බත් තිබුනද මම තෝර ගන්නේ චපාතිය. ගොඩාක් දුරට බිත්තර හොද්දක් හෝ බැදපු මාලු කෑල්ලක් තිබීම හිතට මාර සතුටකි. රෑට මම චපාති 5ක් පමණ කයි. හොදටම කන්නේ රෑටය. රෑට කෑමෙන් පසු වතුර එකක් බෝතලයට පුරෝ ගැනීමට ටිකක් දුර ඇවිදගෙන යාම ට සිදුවන්නේ මහ පාරේ ඇති පොදු වෝටර් කූලර් එකටය. කෑම කා වතුර බී බඩ පුරෝ ගත් මගේ දවස 8, 8.30 වන විට නිම වේ. එයින් පසු ඇදට එන මා ෆෝන් එකේ සිංදුවක් එහෙම අසා 9.30ට පමණ නින්දට යන්නේ කුඩා යාච්ඤාවද සමගය. එක දවසක් එසේ නිම විය.
මේ කටුක අත්දැකීම හොද පැත්තේන බලා මා ශක්තිමත් වීමට තරම් මම හැමවිටම ධනාත්මක වීම පුද්ගලිකව මගේ එක්තරා ජයග්රහනයක් ලෙස මට හිතේ. අපායේ වුනත් සතුටින් සිටීමට පුරුදු වීමෙන් ඕනම කරදරයකදී දුකකදී ශක්තිමත්ව සිටීමට පුරුදු වීමෙන් ජීවීතය ජයග්රහනය කර ගත හැකි බව මේ අත් දැකීම් වලින් මට වැටහුනු කාරණයකි. සතුට, ස්වර්ගය ඇත්තේ වෙන කොහෙවත් නොව මා ළගමය යන කාරණයද අවසානයේ තේරුං යෑමෙන් මෙම ලිපිය මෙසේ නිම විය.
- සිතිජ
ඕමානයේ (27.01.2016)
